Strategie personalne

W 2025 roku obserwujemy znaczącą zmianę w podejściu do zarządzania. Coraz więcej młodych pracowników, zwłaszcza z pokolenia Z, świadomie rezygnuje z tradycyjnych ról menedżerskich. Zjawisko to nazywane jest „świadomym unbossingiem” (conscious unbossing).

Polega ono na świadomym niewchodzeniu w role kierownicze, nawet jeśli są one dostępne i dobrze płatne. Dla wielu osób ważniejsze są autonomia, sens pracy i zdrowie psychiczne niż tytuły służbowe czy odpowiedzialność za zespół.

Kto wprowadził ten termin?

Czy dyrektor HR może być partnerem strategicznym w organizacji? Jeszcze kilka dekad temu funkcja personalna była utożsamiana z administracją kadr i sporządzaniem listy płac. Dziś mówimy o HR jako o partnerze zarządu, projektancie kultury organizacyjnej i liderze zmiany. Jakie wyzwania stoją przed dyrektorami HR w czasach transformacji i niepewności? Czego oczekuje się od nich dziś – i czego będą potrzebować jutro?

Na zajęciach z zarządzania proszę studentów o podanie nazwisk charyzmatycznych przedsiębiorców. Momentalnie wymieniają oni Steva Jobsa, Elona Muska. Pytam dalej o Polaków. Cisza. Po chwili namysłu wskazują na Rafała Brzoskę (twórca InPost), Ryszarda Florka (Fakro – okna dachowe), Irenę Eris (kosmetyki) i rzadziej Romana Kluskę (załozyciel Optimusa). Rzadko sukcesy polskich przedsiębiorców pojawiają się w przestrzeni medialnej, nie mówiąc już o podręcznikach szkolnych. Postaci z innych krajów są godne do naśladowania, ale pochodzą z innych systemów gospodarczych,  z innych kultur narodowych – z innych bajek. Potrzeba wzorów, z którymi można się utożsamiać i naśladować ich drogę do sukcesu. Wystarczy podać przykłady polskich sportowców: Adama Małysza, Agnieszki Radwańskiej, Roberta Lewandowskiego, Igi Świątek. Postaci te udowadniają, że sukces można osiągnąć „tu i teraz”.